>> چربی شکم عامل اصلی دردهای مزمن بدن؛ کاهش وزن درمان موثر است > تحقیقات جدید برای اولین بار رابطه مستقیم بین تجمع چربی اضافی در ناحیه شکم و بروز دردهای مزمن در اندامهای مختلف بدن را اثبات کرده است. نتایج این مطالعه نشان میدهد که کاهش وزن و کوچکتر شدن دور کمر میتواند در تسکین دردهای اسکلتی-عضلانی نقش مؤثری ایفا کند.
این یافته امید جدیدی برای میلیونها نفر است که سالها از دردهای مزمن کمر، گردن، شانهها و مفاصل رنج میکشند. جزئیات مطالعه گسترده بر روی ۳۲ هزار نفر این پژوهش مهم توسط تیمی مشترک از محققان دانشگاههای تاسمانی، استرالیای غربی و موناش انجام شده است. دانشمندان دادههای بیش از ۳۲ هزار مشارکتکننده در بانک زیستی بریتانیا (UK ) را تحلیل کردند که پیش از این تحت اسکنهای مغناطیسی رزونانس (MRI) از ناحیه شکم قرار گرفته بودند.
هدف اصلی این اسکنها، سنجش دقیق حجم دو نوع چربی بود چربی احشایی (چربی خطرناک احاطهکننده اعضای داخلی) و چربی زیرپوستی (چربی واقع شده مستقیماً زیر پوست). علاوه بر تصاویر پزشکی، از شرکتکنندگان در مورد سابقه درد در نواحی گوناگون شامل کمر، گردن، شانهها، باسن، زانوها یا درد گسترده بدنی که حداقل سه ماه طول کشیده بود، پرسش شده بود.
برای بررسی روند تغییرات، ۶۳۸ نفر از این گروه دو سال پس از ارزیابی اولیه، مجدداً تحت اسکن MRI و پرسشنامه درد قرار گرفتند. مکانیزم رابطه چربی شکمی و درد مزمن تحلیل دادهها نشان داد که هر دو نوع چربی احشایی و زیرپوستی به طور مستقیم و معنادار با شیوع درد مزمن مرتبط هستند. برای کمیسازی این رابطه، محققان از نسبت VAT به SAT (نسبت چربی احشایی به زیرپوستی) استفاده کردند.
نتایج بر اساس جنسیت تفاوتهای جالبی را آشکار ساخت تأثیر در زنان ریسک دوچندان درد زنان حساسیت بیشتری نسبت به تجمع چربی شکمی نشان دادند. زنانی که سطح بالاتری از چربی احشایی داشتند، احتمال گزارش درد در نقاط متعدد بدن دو برابر گروه مرجع بود. در مورد چربی زیرپوستی نیز، افزایش حجم آن با ۶۰ درصد افزایش دردهای مزمن همراه بود. محققان این تفاوت را ناشی از تنوعهای هورمونی و الگوی منحصر به فرد توزیع چربی در بدن زنانه میدانند.
تأثیر در مردان رابطه معنادار اما با شدت کمتر در مردان نیز رابطه مستقیمی مشاهده شد، هرچند با ضریبهای پایینتر. افزایش چربی احشایی با ۳۴ درصد و افزایش چربی زیرپوستی با ۳۹ درصد افزایش دردهای مزمن اسکلتی-عضلانی همبستگی داشت. این یافتهها تأکید میکنند که چربی شکم تنها یک مسئله زیبایی یا متابولیک نیست، بلکه عامل التهابی سیستمیک است که بافتهای عضلانی و استخوانی را در هر دو جنسیت تحت تأثیر قرار میدهد.
چربی احشایی؛ عامل التهابی پنهان محققان در تفسیر نتایج تأکید کردند که چربی شکم، به ویژه چربی احشایی، بافت فعال هورمونی است که سیتوکینهای التهابی (مانند و ) ترشح میکند. این مواد التهابی در گردش خون به سراسر بدن منتقل شده و میتوانند حساسیت عصبههای درد را افزایش داده، التهاب در مفاصل و تاندونها را تشدید کنند و در نهایت به دردهای گسترده و مزمن منجر شوند.
بنابراین، کاهش چربی احشایی از طریق رژیم غذایی سالم و فعالیت بدنی، استراتژی درمانی غیردارویی و موثری برای مدیریت درد مزمن محسوب میشود. نتیجهگیری و پیامدهای بالینی این مطالعه که در مجله معتبر منتشر شده، دیدگاه پزشکی را نسبت به اتیولوژی درد مزمن تغییر داده است. پزشکان اکنون با شواهد علمی قوی، میتوانند کاهش وزن و مدیریت چربی شکم را به عنوان بخشی اصلی از پروتکل درمان دردهای مزمن کمر، مفاصل و فیبرومیالژی تدوین کنند.
پیشگیری از تجمع چربی احشایی نه تنها بیماریهای قلبی-عروقی و دیابت را دور میکند، بلکه کیفیت زندگی را با کاهش بار درد مزمن به طور قابل توجهی ارتقا میدهد. >>