به گزارش غروب شهر، در بیست و یکم مه ۱۹۴۶ فیزیکدان کانادایی لوئیس اسلوتین در حین آزمایش با هسته شناخته‌شده به هسته شیطان در آزمایشگاه ملی لوس‌آلاموس تحت تابش مرگبار قرار گرفت و نه روز پس از آن درگذشت.
هسته شیطان
پس از بمباران ناگازاکی، بمب دیگری برای عملیات در ژاپن آماده شده بود. اما پس از تسلیم‌شدن ژاپن و از بین رفتن نیاز به تلاش‌های جنگی، این بمب به آزمایشگاه مخفی در سه مایلی لوس‌آلاموس منتقل گردید. در آن دوره بمب یک محصول دست‌ساز و نیمه‌صنعتی محسوب می‌شد و لوس‌آلاموس زادگاه بمب اتمی بود.
لوئیس اسلوتین، فیزیکدان کانادایی، در این آزمایشگاه به همکاران خود نشان می‌داد که چگونه یک سلاح هسته‌ای را تا مرز نقطه بحرانی ببرد. این عملیات پرخطر با نام قلقلک‌دادن دم اژد‌ها شناخته می‌شد.
جسم مورد آزمایش شامل یک نیم‌کره فلزی با هسته پلوتونیوم در مرکز بود که حالتی برجسته داشت.
روش آزمایش اسلوتین
اسلوتین احتمالا برجسته‌ترین متخصص جهان در مدیریت مقادیر خطرناک پلوتونیوم بود. او تقریبا یک سال قبل از این حادثه در مونتاژ اولین سلاح اتمی نقش داشته است.
روش او ساده بود یک نیم‌پوسته بریلیم را بر روی هسته پایین می‌آورد تا نوترون‌های پرتابی از پلوتونیوم منعکس شوند. این کار یک واکنش زنجیره‌ای هسته‌ای ضعیف و کوتاه‌مدت را آغاز می‌کرد که فیزیکدانان می‌توانستند از طریق آن داده جمع‌آوری کنند. اما درست قبل از اینکه نیم‌پوسته کاملا بر روی هسته بنشیند، عملیات متوقف می‌شد.
شرح حادثه
ظهر روزی که انفجار هسته شیطان رقم خورد، اسلوتین در حال تکرار آزمایش خود بود. هنگامی که روال آهسته و دقت‌طلبدار پایین‌آوردن نیم‌پوسته را آغاز کرد، پیچ‌گوشتی از دستش لیز خورد و نیم‌پوسته به طور کامل بر روی هسته فرود آمد.
نور آبی اتاق را روشن کرد و موجی از گرما تابیده شد. این درخشش نمی‌توانست بیش از یک دهم ثانیه طول بکشد و اسلوتین در برگرداندن قطعه واکنش بسیار سریعی نشان داد.
محاسبات بعدی تعداد کل واکنش‌های شکافت را یک میلیون بار کوچک‌تر از اولین بمب‌های اتمی نشان داد. با این حال این مقدار برای تابش قابل‌توجه‌ی از رادیواکتیویته کافی بود.
آمبولانس بلافاصله به محل حادثه فرا‌خوانده شد و آزمایشگاه تخلیه گردید. در این مدت دانشمندان تلاش کردند با تهیه نقشه‌ای از محل ایستادن خود در لحظه وقوع لغزش، می‌زان تشعشع دریافتی را تعیین کنند. اما آشکارساز به حدی آلوده شده بود که نتوانستند مقدار دقیق را آشکار سازند.
حتی شاهدان انفجار نیز به همراه دانشمندان به بیمارستان لوس‌آلاموس منتقل شدند.
مرگ لوئیس اسلوتین
اسلوتین و سایر دانشمدان چهار روز پس از تصادف به نیومکزیکو منتقل شدند. در روز پنجم، تعداد گلبول‌های سفید اسلوتین به طور چشمگیری کاهش یافت و دما و نبض او نوسان را آغاز کرد.
گزارش پزشکی نشان داد که از این روز به بعد بیمار به شدت دچار افت عملکرد خواهد شد. اسلوتین دچار تهوع و درد شکم گردید و کاهش وزن را آغاز کرد. او دچار سوختگی‌های ناشی از تشعشعات داخلی شده بود که یک متخصص پزشکی آن را آفتاب‌سوختگی سه‌بعدی نامید. در روز هفتم، او دوره‌های آشفتگی ذهنی را تجربه کرد.
اسلوتین در نهایت به کما رفت و نه روز پس از تصادف در سن سی و پنج سالگی درگذشت. جسد او برای دفن در تابوت نظامی، محرم‌شده به وینیپگ فرستاده شد.
لوئیس اسلوتین دومین دانش‌مندی بود که پس از قرارگیری در معرض تشعشعات رادیواکتیو جان خود را از دست داد. هری دگلیان دانشمند دیگری بود که قبل از وی با هسته پلوتونیوم کار می‌کرد. او نیز در اثر یک حادثه و آزاد‌سازی تشعشعات هسته، پس از یک ماه جان باخت.
اسناد لوس‌آلاموس مشخص می‌کند که هسته شیطان در تابستان ۱۹۴۶ ذوب شد و مجدد به یک سلاح تازه تبدیل گردید.