سنسور باران یکی از آپشنهای رایج در خودرویهای امروزی محسوب میشود که با پایش رطوبت روی شیشه جلو، برفپاککن را به صورت خودکار فعال میکند. با این حال خودروهای لوکس بیامو از دهه ۱۹۸۰ میلادی از سیستم برفپاککن قابل برنامهریزی بهره میبردند.
نحوه عملکرد برفپاککن قابل تنظیم بیامو
برای فعالسازی این قابلیت، راننده باید اهرم را به صورت متناوب بچرخاند و سپس به حالت خاموش بازگرداند. مدت زمانی که اهرم در حالت خاموش نگه داشته میشد، فاصله بین حرکات رفت و برگشت برفپاککنها تعیین میشد. پس از رها کردن اهرم و برگرداندن آن به حالت متناوب، سیستم بر اساس برنامهریزی انجام شده کار میکرد و این الگو تا تغییر تنظیمات جدید ادامه داشت.
این آپشن به عنوان یک طرح آزمایشی در نظر گرفته شده بود و به صورت یکسان در تمام مدلهای بیامو پیادهسازی نشد. حتی برخی مالکان تا سالها از وجود این قابلیت در خودروی خود بیخبر ماندند. فولکسواگن نیز در دهه ۱۹۹۰ میلادی برخی خودرویهای مجهز به برفپاککن قابل تنظیم را به بازار عرضه کرد. لکسوس نیز با استفاده از رلههای مختلف، تاخیرهای متنوعی در عملکرد برفپاککنها ایجاد کرد تا قابلیت برنامهریزی داشته باشند.
نصب چنین آپشنهایی در خودرویهای آلمانی در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی، نشاندهنده تفکر پیشرو خودروسازان آلمانی در مقایسه با رقبای آمریکایی بود. به عنوان مثال لینکلن تاونکار مدل ۱۹۸۷ با صندلیهای چرمی و آنتن رادیویی برقی تلاش میکرد مخاطبان را جذب کند، در حالی که بیامو سری ۷ کد از کیسه هوای راننده، ترمز ضدقفل، سیستم صوتی استریو با باند هواشناسی داخلی و برفپاککنهای قابل تنظیم بهره میبرد.