برنامه بوم؛ روایتی تازه از فرهنگ و هنر ایرانی اسلامی در شبکه دو

شبکه دو تلویزیون ایران چندی است که می‌زبان یک مجله هنری با رویکرد متفاوت شده است. برنامه بوم که با کارگردانی احمدرضا بلیغ و احمدرضا زارعی تدوین می‌شود، به جای فرمت‌های معمول استودیویی، طرحی نو برای بازدید از آثار و هنرمندان در مکان‌های اصلی آن‌ها تدوین کرده است.

حامد مهربانی، راوی و مجری این برنامه فرهنگی، توضیح داد که بوم به همت مرکز هنری و رسانه‌ای سلوک حوزه هنری انقلاب اسلامی تولید و پخش می‌شود و دبیر شورای سردبیری آن را محسن صفایی بر عهده دارد. او افزود این برنامه تلاش می‌کند هنرمندان ایرانی را در می‌دانی که اثراتشان متولد شده به تصویر بکشد، مخاطب عام را به مصرف آثار هنری نزدیک‌تر سازد و ذائقه زیبایی‌شناسانه جامعه را ارتقا دهد.

محوریت بر هنر متعهد و مسئولانه

مهربانی در مورد محاور برتری‌دار برنامه بیان کرد تلاش شده تا به شیوه موزه‌ای با هنر روبرو نشویم، بلکه هنر متعهد و مسئولانه‌ای که نسبت به مخاطب بی‌اعتناست و کنشگرانه است، محور سوژه‌ها قرار گیرد. جنبه‌های زیبایی‌شناسانه و ذوق ایرانی که امتیاز آثار فاخر هنری ایران است، در انتخاب موضوعات مد نظر بوده است.

از میان چهره‌ها و موضوعاتی که در بوم پرداخته شده‌اند می‌توان به آثار استاد محمود فرشچیان، وجه معلمی استاد محمدرضا لطفی، هنرخانه‌های حسینی، کانون هنر شیعی، دستاورد‌ها و نوآوری‌های موسیقایی حاج محمود کریمی، اشعار توحیدی زنده‌یاد ابت‌هاج و فرش ایرانی اشاره کرد.

خروج از قاب استودیو به سمت مکان‌های هنری

این برنامه از نظر فرمی نیز تلاش کرده تا از یک برنامه محض استودیویی فرا‌تر رود و به سراغ آثار هنری جدی در مکان‌های اصلی خود برود. مهربانی تأکید کرد مواجهه با هنرمندان در مکان‌های الهام‌بخش اثر، به ندرت در تلویزیون ما اتفاق افتاده و این رویکرد می‌تواند برای جامعه فرهنگی قابل توجه و سودمند باشد.

او ادامه داد تلاش شده تا نمای استودیویی و مکانیکی شکسته شده و به عنوان مثال به گالری‌ها، موزه‌ها و مکان‌های کم‌سیر رفته شود تا قاب برنامه حس و حال هنری داشته باشد و برای جامعه ارزش‌افزوده باشد. در کل برنامه نه تنها به آثار هنری می‌پردازد، بلکه منزلت هنرمندان اصیل را نیز مد نظر قرار می‌دهد.

ساختار چندپرونده‌ای هر قسمت

کارشناس برنامه فرهنگی در مورد ساختار قسمت‌ها توضیح داد هر برنامه می‌تواند از یک پرونده تا دو یا سه نوشته را در بر بگیرد که متشکل از گفت‌وگو‌هایی در مکان‌های الهام‌بخش اثر یا مرتبط با نوشته است. این ساختار برنامک‌هایی را فراهم می‌کند که به تکمیل پرداخت سوژه‌های پرونده کمک کرده و مفهوم مورد نظر را بهتر به مخاطب منتقل می‌کند.