به گزارش غروب شهر، در پنجم ژوئیه سال ۱۰۵۴ میلادی یک انفجار آسمانی بسیار قوی آسمان تابستان را درخشان ساخت. این پدیده دیدنی یک ابرنواختر بود، یعنی مرگ خشونتآمیز ستارهای که جرم آن به احتمال زیاد ده برابر جرم خورشید ما برآورد میشود.
ستارهشناسان چینی در آن دوره مرگ این ستاره را رصد و ثبت کردند. ستاره در آسمان، در ناحیه جنوبی صورت فلکی ثور ظاهر شده بود و درخشانی آن شش برابر زهره و تقریبا برابر ماه کامل توصیف گردید. روشنایی ظاهری آن با قدر نزدیک به منفی ۳.۵، تقریبا چهار برابر درخشانتر از زهره در درخشانترین حالت خود بود و تا ۲۳ روز آینده حتی در نور روز هم قابل مشاهده میماند.
باقیمانده این ابرنواختر بعدا با نام سحابی خرچنگ شناخته شد؛ تودهای ابری و درخشان از گاز و غبار در فاصله هفت هزار سال نوری از زمین.
امروزه سحابی خرچنگ در نزدیکی ستاره زتا گاو دیده میشود و آن را نیز مینامند، زیرا اولین اجرام مسیه در فهرست مسیه قرار گرفت. این سحابی منبع قوی امواج رادیویی است و نور مرئی آن با فرکانس شبیه امواج رادیویی انتشار مییابد. سحابی خرچنگ از معدود ابرنواخترهای مشاهدهشده تاریخی در کهکشان راه شیری محسوب میشود.
در حالی که تعداد زیادی از ابرنواخترها در کهکشانهای نزدیک رصد شدهاند، این رویدادها در کهکشان خودمان نسبتا نادریدهاند. آخرین موردی که در کهکشان راه شیری دیده شده، ستاره کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بوده است.