سالگرد کشف حلقههای نپتون توسط وویجر ۲؛ تا ۲۰۲۲ مخفی مانده بودند, در ۲۲ اوت ۱۹۸۹ میلادی، برای اولین بار وجود سیستم حلقهای در سیاره نپتون بهصورت قطعی اثبات شد. پیش از این رویداد، فضاپیمای وویجر ۲ در ۲۰ اوت همان سال — پنج روز قبل از نزدیکترین خود به این سیاره یخزده — تصاویری ثبت کرده بود که حلقهها را کامل اما با بافتهای روشن و متراکم نشان میدادند.
برخلاف حلقههای درخشان زحل، حلقههای نپتون بسیار تاریک هستند و ترکیب دقیق آنها همچنان موضوع بررسی محققان است. سازماندهی و نامگذاری حلقههای نپتون سیستم حلقهای نپتون از پنج حلقه اصلی تشکیل شده که نامهای گیل، لو وریه، لاسل، آراگو و آدامز را بهصورت یدک میکشند؛ این نامها تقدیر از اخترشناسانی است که در مطالعه این سیاره نقش بسزایی داشتهاند.
در متراکمترین بخشها، چگالی ماده این حلقهها قابل مقایسه با بخشهای کمچگال حلقههای زحل — مانند حلقه سی و ه کاسینی — است. از نظر بافت، حلقههای نپتون ضعیف، غبارآلود و بیشتر شبیه به حلقههای سیاره مشتری به نظر میرسند. عمق نوری آنها کمتر از ۰.۱ برآورد شده و مواد سازنده رنگ بسیار تیرهای دارند.
این حلقهها در محدوده باریکی از طولهای مداری قرار گرفتهاند و از زمان اولین رصد در دهه ۱۹۸۰ تنها تغییرات اندکی را تجربه کردهاند، که نشاندهنده پایداری نسبی ساختارهاست. علاوه بر پنج حلقه اصلی، نپتون یک حلقه بینام و کمرنگ دیگر دارد که همراستا با مدار قمر گلتیا قرار گرفته است. سه قمر کوچکتر به نامهای نیاد، تالاسا و دسپینا نیز در فضای بین حلقهها میچرخند و نقش مهمی در شکلدهی و حفظ مرزهای باریک این حلقهها ایفا میکنند.
سوابق تاریخی کشف؛ از خطای رصدی تا تأیید قطعی اولین گزارش مربوط به مشاهده حلقهای در اطراف نپتون به سال ۱۸۴۶ بازمیگردد، زمانی که ویلیام لاسل — کاشف قمر تریتون — ادعا کرد حلقهای را دیده است. این ادعا هرگز تأیید نشد و מכן به عنوان یک خطای رصدی ثبت گردید. اولین مدرک قابل اعتماد در سال ۱۹۶۸ با روش اختفای ستارهای به دست آمد، هرچند اهمیت آن تا کشف حلقههای اورانوس در ۱۹۷۷ ناشناخته ماند.
بلافاصله پس از کشف حلقههای اورانوس، تیمی از دانشگاه ویلانوا به جستوجوی همتای نپتون پرداخت. در ۲۴ مه ۱۹۸۱، آنها کاهش درخشندگی یک ستاره را در طول اختفا رصد کردند، اما الگو بهصورت کامل حلقه را توضیح نمیداد. در دهه ۱۹۸۰، رصدهای زمینی متعدد — بهویژه اختفای قمری در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳ — نشاندهنده احتمال وجود کمانهای ناقص بود، با این حال نتایج قطعی و قابل تکرار نبودند.
از نزدیک به ۵۰ رصد اختفای ستارهای در آن دوره، تنها یکسوم نتایج مثبت داشت و ماهیت سیستم حلقه همچنان یک راز باقی مانده بود. تصویربرداری مستقیم و رصدهای جدید فضاپیمای وویجر ۲ در پرواز خود در ۲۵ اوت ۱۹۸۹، לראשین بار تصویر مستقیم و بیابهام از حلقههای نپتون ثبت کرد. پس از این ماموریت، دادههای اختفای ستارهای قبلی مجدداً تحلیل شدند و نتایج با مشاهدات وویجر ۲ همخوانی نشان دادند.
از هابل تا تلسکوپ جیمز وب از زمان وویجر ۲، حلقههای درخشانتر — آدامز، لو و لو وریر — با تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپهای زمینی پیشرفته تصویربرداری شدهاند.
بااینحال، حلقههای ضعیفتر همچنان پایینتر از حد رصد این ابزارها باقی مانده بودند تا اینکه در سال ۲۰۲۲، تلسکوپ فضایی جیمز وب با حساسیت بیسابقه در طول موجهای مادون قرمز، برای اولین بار از زمان وویجر ۲ توانست به این حلقههای کمنور دست یابد و چهره تازهای از سیستم حلقهای نپتون را آشکار سازد.