به گزارش غروب شهر، بیست و یکم شهریورماه در تقویم رسمی کشور به عنوان روز ملی سینما ثبت شده است. این نام‌گذاری در سال ۱۳۷۹ در هم‌زمان با بزرگداشت صدمین سال ورود سینما به ایران و در چهارمین جشن بزرگ سینمای ایران انجام گرفت.
در سال‌های اخیر اگرچه نقد‌هایی درباره پایین آمدن سطح فیلم‌سازی و ضعف سوژه‌ها وجود دارد، اما ساخت سالن‌های سینما و خودکفایی در تجهیزات سینمایی از دستاورد‌های خوب این دوران محسوب می‌شود. موفقیت فیلم‌های کمدی توانست رونق سینما را پس از بحران کرونا بازگرداند و گیشه‌ها به رکورد‌های چندمیلیاردی رسید، هرچند مسئولان باید بر ریزگذاری‌های محتوایی بهتر تمرکز کنند.
در روز ملی سینما امسال هنرمندان مختلفی با حضور در مزار هنرمندان درگذشته یا انتشار کلیپ و متن، به یاد بزرگان سینما پرداختند. اما صدردین حجازی، بازیگر و هنرمند با اصالت که در انتخاب بازیگر و تشکیل سینما نیز نقش داشته، از سال‌ها پیش خانه‌نشین شده و خبری از او به گوش نمی‌رسید تا اینکه همسرش از بیماری سرطان و مشکلات معیشتی او پرده برداشت. او در بخش مراقبت‌های اختصاصی بیمارستان امام خمینی (ره) بستری بود.
خبر بیماری حجازی و شایعات پی‌درپی جامعه هنری را بهت‌زده کرد. سوال اینجاست که آیا ماموریت خانه سینما و سازمان سینمایی تنها به بیانیه‌نویسی و تسلیت محدود است؟ چرا در زمان بیماری او، هیچ مسئولی یا گروه‌ی از بازیگران به عیادت او نرفتند؟ پیگیری‌ها نشان می‌دهد صدردین حجازی در مؤسسه هنرمندان پیشکسوت عضو نیست، در حالی که برخی پیشکسوتان دیگر از این حمایت بهره‌مند هستند.
در روز‌های سخت زندگی این بازیگر بزرگ، حداقل باید کنار خانواده‌اش ایستاد و مشکل عضویت او در مؤسسه حل می‌شد تا هزینه‌های درمانی پوشش یابد. پارادوکس‌های موجود بین مشکلات مسکن و معیشت بازیگران پیشکسوت و دستمزد‌های بالا در شبکه نمایش‌خانگی، نیازمند ورود جدی مسئولان نهاد‌ها و تشکل‌های صنفی است. باید به فکر بازیگران زنده و در قید حیات باشیم، نه تنها گذاشتن گل روی مزارشان.
پاسداشت هنرمندان درگذشته اگرچه ارزشمند است، اما دغدغه بزرگانی چون امین تارخ، داریوش مهرجویی و آتیلا پس‌یانی، یافتن و حمایت از هنرمندان خانه‌نشین، افسرده و دچار در حال حیات بوده است. امید است نهاد‌های ذی‌ربط در این زمینه تقصیر‌های گذشته را جبران کنند.